در مطلب قبلی عنوان شد که اخلاق در فوتبال ما چند سالیست که گم شده است.

با اینکه بی انصافی است اگر همه ی ورزشکاران یا باشگاهها را مشمول این مسئله بدانیم اما بدون اغراق اکثر قریب به اتفاق تیمها و بازیکنان و حتی در موارد معدود مربیان و داوران را شامل می شود.

اما موضوع بعد که قابل بحث است خارج شدن فرهنگ "احترام به داور"در فوتبال ماست.بیشتر علاقه داشتم در مورد احترام به پیشکسوت بنویسم اما از بس که این موضوع(احترام به داور)پیش پا افتاده و ساده است سختم بود که ما هنوز در مرحله اول باشیم و حرف در مراحل بالاتر...

در مقاله میدان دادن به جوانان بحث شد که یکی از معضلات مورد بحث ناپختگی جوان و میل به برتری است که اگر کسی در زمین مخالف علاقه اش برخورد کند در صورت روند ناصحیح به خطا و مقابله و شاید مجادله بیانجامد(البته به اندازه نیاز بحث شد...)اما همیشه مشکل از جوانان نیست چراکه در چند سال اخیر می بینیم که بیشترین فشار به داور از بیرون زمین و بیشتر از روی نیمکت و متاسفانه در اکثر مواقع از مربیان تیمهاست که این خود به اندازه ی زیادی در تشنج بازی و بازیکن تاثیر دارد...

معتقدم که اگر مربیان حتی در صورت بروز اشتباه از داور بجای اعتراض مستقیم از راههای دیگر(مثلا اعتراض کتبی)استفاده کنند هم در نتیجه تاثیر خواهد داشت هم در کنترل بازی.

یک مربی بالطبع می داند که سوت داور با داد و بیداد تغییر نمی کند(البته نگارنده همین جا عرض می کند که در فوتبال دلیجان استثناً چرا!تغییر می کند!!!!)پس نباید انرژی خود را بجای راهنمایی بازیکنان خودی با هوار کردن بی جهت بر سر داور هدر دهد.

جوان به مانند ضبط صوت و دوربین فیلمبرداری حرکات مربی خود را ثبت می کند(به طور عادی)حال کافیست که مربی خود را به عنوان الگو انتخاب کرده باشد.اینجاست که رفتار ثبت کرده او را سعی می کند اجرا کند.و اینجا خود شروع همه ی بی اخلاقی هاست...

در این مقاله سعی کردیم این نکته را متذکر شویم که آموزه های اخلاقی بیشتر منتسب به رفتار بزرگترهاست و بزرگترها هستند که باید با احترام به رای و نظر داور جوانان را ترغیب و آموزش دهند...

ادامه دارد...